24 października 2026 – tak, jak opiszą go podręczniki historii w dniu 24 października 2036.

W październiku 2026 roku presja w wojnie w Ukrainie zmieniła kierunek. W pierwszej połowie miesiąca USA złagodziły do kwietnia 2027 roku sankcje na rosyjski olej napędowy i zawiesiły główne środki nowej ustawy o sankcjach wobec Rosji, w tym cła w wysokości do 100 procent dla nabywców rosyjskiej ropy i gazu, a prezydent Trump powiedział: „Myślę, że nadszedł czas, by Ukraina miała nowego prezydenta”.^1,2,3,4,5,6 Ogłoszony przez niego 11 października „rozejm energetyczny” nie powstrzymał rosyjskich ataków na ukraińskie obiekty energetyczne.^7,8

Po spotkaniu amerykańskiego wysłannika Steve’a Witkoffa z Władimirem Putinem 21 października Kreml oświadczył, że Rosja jest gotowa wznowić w listopadzie trójstronne rozmowy z USA i Ukrainą; prezydent Zełenski poparł ten pomysł.^9,10,11,12 W ciągu kilku godzin rosyjskie rakiety i drony uderzyły w Kijów i inne regiony, zabijając według ukraińskich władz co najmniej cztery osoby.^10,13,14,15 nowe23 października Biały Dom ogłosił rozejm obejmujący wyłącznie okupowane przez Rosję miasto Oleszki, aby umożliwić dostarczenie pomocy i ewakuację cywilów.^16,17

Moskwa wyciągnęła z tego lekcję, która miała ukształtować resztę dekady: walcz dalej, a ustępstwa przyjdą same.

10 października 2025 roku w Strefie Gazy wszedł w życie rozejm.^1,3 Mimo to do 20 października 2026 roku zginęło od tego czasu ponad 1500 Palestyńczyków – według ministerstwa zdrowia w rządzonej przez Hamas Strefie Gazy.^4,5,6 Na początku października 2026 roku liczba zabitych od ataku Hamasu z 7 października 2023 roku przekraczała, według tego samego ministerstwa, 74 000.^2,3 nowe23 października, po tym jak uzbrojeni napastnicy zabili dwóch izraelskich żołnierzy w pobliżu Hebronu, premier Benjamin Netanjahu polecił armii przygotować całkowite zamknięcie okupowanego Zachodniego Brzegu i zagroził przeprowadzeniem tam dużej ofensywy.^7,8

Odbudowa nigdy się nie rozpoczęła, bo nikt nie chciał płacić za to, co mogło zostać znów zniszczone. Całe pokolenie dzieci dorastało wśród gruzów bez szkoły, a wobec braku politycznego rozwiązania radykalizacja narastała po obu stronach.

9 października 2026 roku, kilka godzin po tym, jak była sędzia Międzynarodowego Trybunału Karnego Navi Pillay otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla, administracja Trumpa nałożyła sankcje na sam trybunał. Sekretarz stanu Marco Rubio oświadczył: „Albo MTK skończy ze swoimi groźbami, albo my skończymy z MTK”.^1,2,4 Trybunał nazwał to zamachem na praworządność. Wiele transakcji objęto początkowo sześciomiesięcznym okresem przejściowym.^1,2,3,5 22 października Parlament Europejski przyznał swoją Nagrodę im. Sacharowa trybunałowi i jego pracownikom.^10,11,12

W podręcznikach historii z 2036 roku werdykt jest surowy: nagrody nie ochroniły trybunału. Już 22 września 2026 roku Trump wezwał państwa członkowskie na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, by „natychmiast wystąpiły z tej zbójeckiej instytucji”.^6,7 Następnego dnia Nauru powiadomiło ONZ, że występuje z trybunału, ze skutkiem po upływie roku.^8,9 Gdy w kwietniu 2027 roku okres przejściowy dobiegł końca, banki i dostawcy się wycofali, a trybunał został w dużej mierze sparaliżowany.

Tym samym zniknęło ostatnie miejsce, w którym przywódców można było pociągnąć do odpowiedzialności za zbrodnie wojenne. Co to oznaczało, widać na przykładzie Sudanu (§ 4.1).

Po amerykańsko-izraelskich atakach na Iran 28 lutego 2026 roku Iran zamknął Cieśninę Ormuz; od 13 kwietnia USA blokowały irańskie porty.^1,2,3,4 W lipcu, po atakach na statki handlowe, Trump ogłosił koniec tymczasowego rozejmu.^5,6 20 października, według irańskiej telewizji państwowej, irański szef ds. bezpieczeństwa oświadczył, że wzbogacony uran nie opuści kraju, i wykluczył rozmowy z USA, dopóki warunki Iranu nie zostaną spełnione.^7,8 Następnego dnia USA nałożyły sankcje na firmy, które według nich pomagały irańskiej „flocie cieni” tankowców. 23 października ropa Brent zakończyła notowania na poziomie prawie 117 dolarów za baryłkę, najwyższym od miesięcy.^9,10,11,12

Rządy dotowały paliwa kopalne, aby zapobiec niepokojom, i rok po roku odkładały transformację energetyczną (§ 5.1).

13 października 2026 roku MFW prognozował globalny wzrost gospodarczy na poziomie 3,1 procent w 2026 roku i globalną inflację na poziomie 4,7 procent. Prognoza ta zakładała, że transporty ropy i gazu przez Cieśninę Ormuz zostaną wznowione do marca 2027 roku.^1,2 Nie zostały wznowione, a inflacja pozostała wysoka.

MFW stwierdził też, że zaledwie 32 gospodarki odpowiadały za 95 procent światowego wzrostu, wobec 54 w kwietniu. Ostrzegł przed korektą na giełdach związaną ze sztuczną inteligencją, rosnącymi rentownościami obligacji skarbowych i wysokim długiem publicznym.^1,2 Według MFW kraje o niskich dochodach przeznaczały na obsługę długu 14 procent dochodów budżetowych, wobec 6 procent dekadę wcześniej.^3,4 Ostrzeżenia się sprawdziły: korekta na rynkach uderzyła w emerytury i oszczędności, a zadłużone rządy nie były w stanie pomóc.

26 października 2025 roku, po długim oblężeniu, milicja RSF zajęła sudańskie miasto El Fasher; kilka dni później IPC, międzynarodowy system klasyfikacji głodu, potwierdził tam oraz w Kadugli klęskę głodu.^1,2,3,4,5 12 października 2026 roku IPC ostrzegł przed rosnącym ryzykiem klęski głodu w Darfurze i Kordofanie, spowodowanym wojną, przesiedleniami i suszą.^6,7 19 października atak drona na targowisko w Abyei, regionie spornym między Sudanem a Sudanem Południowym, zabił według lokalnych władz co najmniej 153 osoby; władze obwiniły armię sudańską.^8,9 21 października 22 państwa zebrane w Genewie wezwały zewnętrzne mocarstwa do zaprzestania dostaw dronów, bojowników i pieniędzy dla walczących stron w Sudanie, ale nie uzgodniono żadnego rozejmu.^10,11

Ponieważ w tym samym czasie duszono Międzynarodowy Trybunał Karny (§ 2.1), nikt nie stanął przed sądem za zagłodzenie całych miast. Podręczniki historii z 2036 roku nazywają Sudan kryzysem, który świat obserwował i na który pozwolił.

Światowy Program Żywnościowy ONZ przewidywał, że w 2026 roku 318 milionów ludzi stanie w obliczu głodu na poziomie kryzysowym lub gorszym, i oświadczył, że z powodu cięć finansowania może pomóc tylko około jednej trzeciej z nich. USA, największy darczyńca, oraz inni ograniczyli swoją pomoc.^1,2,3

Co to oznaczało, stało się jasne w Strefie Gazy (§ 1.2). 19 października 2026 roku WFP ogłosił, że z braku funduszy ogranicza tam pomoc żywnościową o około jedną trzecią, przez co 500 000 ludzi zostaje bez comiesięcznego wsparcia.^7,8,9

Bogate kraje przesunęły jeszcze więcej pieniędzy na obronność i energię (§ 1.1, § 3.1), a ci, którzy zostali bez pomocy, ruszyli w drogę. Na początku października 2026 roku u wybrzeży Dżibuti przewróciła się przepełniona łódź z migrantami płynąca do Jemenu; według agencji ONZ ds. migracji IOM zginęło co najmniej 139 osób, w tym 15 dzieci.^4,5,6

W maju 2026 roku Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała epidemię eboli we wschodnim Kongu, wywołaną przez szczep Bundibugyo, za globalny stan zagrożenia zdrowia. Na ten szczep nie ma zatwierdzonej szczepionki ani leczenia.^1,2,3 Do 21 października Kongo odnotowało według amerykańskiej agencji zdrowia CDC ponad 9700 potwierdzonych zakażeń i ponad 4600 zgonów: była to druga co do wielkości epidemia eboli w historii pomiarów.^4,5,6,21 Wirus rozprzestrzenił się też do Kenii, a wcześniej do Ugandy. 20 października Nigeria stała się według WHO piątym krajem, w którym go wykryto, a dwa dni później WHO uznała epidemię za zagrożenie o znaczeniu regionalnym.^{4,12,13,14,15,18,19,20}

Uganda zamknęła w maju granicę z Kongiem, a USA wpuszczały podróżnych z Konga dopiero po 21 dniach pobytu poza tym krajem, choć WHO odradzała zamykanie granic.^{1,4,7,8,10,11} WHO informowała o poważnych lukach w finansowaniu, a w październiku agencja zdrowia Unii Afrykańskiej, Africa CDC, podała, że nie da się rozliczyć ponad 700 milionów dolarów z funduszy na działania w Kongu.^7,9,16,17

Mając do wyboru zamknięcie granic albo współfinansowanie walki z epidemią, świat w większości wybrał to pierwsze. Wirus krążył w Afryce jeszcze długo w 2027 roku, a gdy nadeszła kolejna epidemia, znów zabrakło szczepionek i funduszy awaryjnych.

Szczyt klimatyczny COP31 w Antalyi w Turcji, od 9 do 20 listopada 2026 roku, miał się skupić na przekuwaniu celów klimatycznych w działania.^1,2 W październiku Światowa Organizacja Meteorologiczna i serwis klimatyczny Copernicus informowały o szybko narastającym El Niño; WMO ostrzegła przed bezprecedensowymi temperaturami wód Pacyfiku, sięgającymi 3,8 stopnia powyżej średniej. 21 października ONZ ostrzegła, że około 50 milionów ludzi może cierpieć z powodu większego głodu, i uruchomiła 50 milionów dolarów z funduszy awaryjnych.^{3,4,8,9,10,11} Tego samego dnia Program Środowiskowy ONZ wyliczył, że przy obecnych zobowiązaniach świat zmierza do ocieplenia o 2,6 stopnia do 2100 roku, a przy obecnej polityce o 2,8 stopnia: gorzej niż rok wcześniej, częściowo dlatego, że USA wystąpiły z porozumienia paryskiego.^5,6,7

Ponieważ szczyt odbywał się w samym środku kryzysu paliwowego (§ 3.1), zwyciężyły doraźne troski, a cele pozostały na papierze. Około 2030 roku ocieplenie trwale przekroczyło 1,5 stopnia, a państwa nadmorskie od Bangladeszu po Egipt zaczęły spierać się o to, kto zapłaci za ochronę przed morzem.