21 Ekim 2026, tarih kitaplarının 21 Ekim 2036 tarihinde anlatacağı haliyle.

Ekim 2026'da Ukrayna'daki savaş kısa bir süre için hareketlenir gibi göründü. 9 Ekim'de ABD Başkanı Trump, Rus dizel yakıtı tedariki konusunda Vladimir Putin'le bir anlaşmaya vardığını duyurdu. Aynı gün ABD Hazine Bakanlığı, Rus dizeline yönelik yaptırımları Nisan 2027'ye kadar geçici olarak gevşetti.^1,2 Bir gün sonra Trump gazetecilere şöyle dedi: “Bence Ukrayna'nın yeni bir devlet başkanına kavuşma zamanı geldi.”^3,4

Tarihçiler o haftayı baskının yön değiştirdiği an olarak görür. Geri adım atmak zorunda kalan saldırgan değil, saldırıya uğrayan ülkeydi. 11 Ekim'de Trump, iki tarafın da kabul ettiğini söylediği bir ‘enerji ateşkesi’ ilan etti. Ukrayna Rus rafinerilerine yönelik saldırılarını durdurdu, ancak Rusya Ukrayna'nın enerji tesislerine saldırmayı sürdürdü.^5,6,7

16 Ekim'de Trump, Rusya'ya karşı çıkarılan yeni bir ABD yaptırım yasasının ana tedbirlerini, yürürlüğe girmelerinden hemen önce askıya aldı. Bu tedbirler arasında Rus petrolü ve gazının büyük alıcılarına yönelik yüzde 100'e varan gümrük vergileri de vardı.^8,9 İki gün sonra Ukrayna Rusya'ya binden fazla insansız hava aracıyla saldırdı; St. Petersburg'daki petrol depolama tesisleri yandı.^10,11 Ukrayna Devlet Başkanı Zelenskiy'ye göre ABD bu arada, müttefiklerin bedelini çoktan ödediği Patriot hava savunma füzelerini teslim etmiyordu. ABD Dışişleri Bakanı Rubio ise ABD'nin Ukrayna'ya zarar vermek istediğini yalanladı.^12,13 20 Ekim'de Zelenskiy, Oslo'da ABD'nin özel temsilcisi Steve Witkoff ve Avrupalı liderlerle görüştü; bir gün sonra Witkoff, Putin'le görüşmek üzere St. Petersburg'a gitti.^13,14

Moskova o haftalardan, on yılın geri kalanına damgasını vuracak dersi çıkardı: savaşmayı sürdüren taviz koparır.

10 Ekim 2025'te Gazze'de ateşkes yürürlüğe girdi.^1,3 Hamas yönetimindeki Gazze'nin sağlık bakanlığına göre, buna rağmen o tarihten 20 Ekim 2026'ya kadar 1.500'den fazla Filistinli öldürülmüştü.^4,5,6 Aynı bakanlığa göre Ekim 2026 başında, 7 Ekim 2023'teki Hamas saldırısından bu yana hayatını kaybedenlerin sayısı 74.000'i aşmıştı.^2,3

Ateşkes, kâğıt üzerinde bir ateşkes olarak kaldı. Yeniden inşa hiç başlamadı, çünkü kimse yarın yeniden yıkılabilecek bir şeyin parasını ödemek istemedi. Bir kuşak çocuk enkazın arasında, okulsuz ve geleceksiz büyüdü. Siyasi bir çözüm olmadığı için iki tarafta da radikalleşme arttı.

9 Ekim 2026'da, Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin (UCM) eski yargıçlarından Güney Afrikalı hukukçu Navi Pillay'e Nobel Barış Ödülü verildi. Birkaç saat sonra Trump yönetimi mahkemenin kendisine yaptırım uyguladı. ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio şöyle dedi: “Ya UCM tehditlerine son verecek ya da biz UCM'ye son vereceğiz.”^1,2,4 Mahkeme yaptırımları hukukun üstünlüğüne ve uluslararası hukuk düzeninin temellerine yönelik bir saldırı olarak niteledi ve şunu yazdı: “Tarih bu anı yargılayacak.”^1,3

Bu kitapta o yargı serttir. Mahkemeyle yapılan pek çok işlem için başlangıçta altı aylık bir geçiş süresi tanındı.^1,2,5 Bu süre Nisan 2027'de dolduğunda bankalar, sigorta şirketleri ve yazılım tedarikçileri çekildi. Lahey'deki mahkeme büyük ölçüde felç oldu ve bir avuç üye ülke ayrıldı. Trump buna 22 Eylül 2026'da BM Genel Kurulu'nda zaten çağrı yapmıştı: “UCM üyesi olan tüm ülkeleri bu haydut kurumdan derhal ve resmen çekilmeye çağırıyorum.”^6,7

Böylece liderlerin savaş suçlarından hesap vermek zorunda olduğu son yer de ortadan kalktı. Bunun ne anlama geldiğini Sudan örneğinde okumak mümkün (§ 4.1).

ABD ve İsrail'in 28 Şubat 2026'da İran'a düzenlediği saldırıların ardından İran, Hürmüz Boğazı'nı kapattı.^1,2 13 Nisan'dan itibaren ABD, İran limanlarını abluka altına aldı.^3,4 8 Temmuz'da, İran'ın ticaret gemilerine saldırıları ve ABD'nin karşı saldırılarının ardından Trump geçici ateşkesin sona erdiğini ilan etti.^5,6

Akaryakıt fiyatları Ukrayna'daki savaşta bile bir argümana dönüştü (§ 1.1). Böylece 2026 akaryakıt krizi savaşı, ekonomiyi, açlığı ve iklimi aynı anda vurdu. Hükümetler huzursuzluğu önlemek için fosil yakıtları sübvanse etti ve enerji dönüşümüne yönelik yatırımlar her seferinde bir yıl daha ertelendi (§ 5.1).

13 Ekim 2026'da IMF, 2026 için yüzde 3,1 küresel büyüme ve yüzde 4,7 küresel enflasyon öngördü. Bu tahmin, Hürmüz Boğazı üzerinden petrol ve gaz sevkiyatlarının Mart 2027'ye kadar yeniden başlayacağı varsayımına dayanıyordu.^1,2 Bu kitapta sevkiyatlar yeniden başlamadı ve enflasyon kalıcı hale geldi.

IMF ayrıca küresel büyümenin yüzde 95'inin yalnızca 32 ekonomiden kaynaklandığını, bu sayının nisandaki 54'ten gerilediğini tespit etti. Yapay zekâyla bağlantılı bir borsa düzeltmesi, yükselen devlet tahvili getirileri ve yüksek kamu borcu konusunda uyarıda bulundu.^1,2 Uyarılar gerçekleşti. Piyasa düzeltmesi emeklilik fonlarını ve tasarruf sahiplerini vurdu; ağır borç yükü altındaki hükümetler ise devreye giremedi. Kazançlardan pay alan birkaç ülke ile geri kalan herkes arasındaki uçurum, on yılın ekonomik hikâyesi haline geldi.

26 Ekim 2025'te, yaklaşık on sekiz ay süren bir kuşatmanın ardından Hızlı Destek Kuvvetleri (HDK) milisleri Sudan'ın El Faşir kentini ele geçirdi.^1,2,3 Kasım 2025 başında uluslararası açlık sınıflandırma sistemi IPC, El Faşir ve Kadugli'de kıtlığı resmen doğruladı.^4,5

Açlık ardından Kordofan'a yayıldı ve ülke fiilen rakip orduların elindeki bölgelere bölündü. Uluslararası Ceza Mahkemesi aynı dönemde boğulduğu için (§ 2.1), kentleri aç bırakmaktan hiç kimse yargılanmadı. 2036 yılının kitabı Sudan'ı, dünyanın izlediği ve olmasına göz yumduğu kriz olarak anar.

BM Dünya Gıda Programı (WFP), 2026'da 318 milyon kişinin kriz düzeyinde ya da daha ağır açlıkla karşı karşıya kalacağını öngördü; bu sayı 2019'dakinin iki katından fazlaydı. Program, finansman kesintileri nedeniyle bunların yalnızca üçte birine yardım edebileceğini açıkladı. En büyük bağışçı olan ABD dış yardımlarını kıstı, diğer bağışçı ülkeler de kesintiye gitti.^1,2,3

Bunun ne anlama geldiği Gazze'de açıkça görüldü (§ 1.2). 19 Ekim 2026'da Dünya Gıda Programı, finansman yetersizliği nedeniyle oradaki gıda yardımını yaklaşık üçte bir oranında azalttığını duyurdu: 500.000 kişi aylık desteğini kaybediyor, gıda kolileri yarıya iniyor.^7,8,9

Sonraki yıllarda zengin ülkeler daha da fazla parayı savunmaya ve enerjiye kaydırdı (§ 1.1, § 3.1). Yardım alamayanlar yollara düştü. 8 Ekim'i 9 Ekim 2026'ya bağlayan gece, Yemen'e gitmekte olan aşırı kalabalık bir göçmen teknesi Cibuti açıklarında alabora oldu. BM'nin göç ajansı IOM'ye göre en az 139 kişi hayatını kaybetti; bunların 15'i çocuktu.^4,5,6 Bu kitapta bu bir olay değil, bir alametti. Göç tartışması sertleşti ve sorunun nedenleriyle mücadele etmek için gereken siyasi alan daha da daraldı.

Mayıs 2026'da Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ), doğu Kongo'daki bir Ebola salgınını uluslararası önem taşıyan halk sağlığı acil durumu ilan etti.^1,2 Salgına, onaylanmış bir aşısı ya da tedavisi bulunmayan Bundibugyo virüs suşu yol açıyordu.^1,3 Hükümet verilerine göre Kongo'da 20 Ekim'e kadar 9.500'den fazla doğrulanmış enfeksiyon ve 4.600'den fazla ölüm kaydedilmişti.^4,5 Bu, kayıtlara geçmiş en büyük ikinci Ebola salgınıydı.^4,6 Uganda ve Kenya'da da enfeksiyonlar doğrulandı.^4,7,8

Uganda mayıs ayında Kongo sınırını kapattı.^8,11 ABD, Kongo'da bulunmuş yolcuları ancak ülke dışında 21 gün geçirdikten sonra kabul etti.^4,10 DSÖ sınırların kapatılmamasını tavsiye etmiş ve salgınla mücadelede ciddi finansman açıkları olduğunu bildirmişti.^1,7,8,9

Tarihçiler salgını bir sınav olarak görür: ülkeler sınırlarını mı kapatır, yoksa salgınla mücadelenin finansmanına katkıda mı bulunur? Bu kitapta dünya çoğunlukla ilkini seçti. Virüs 2027'nin ilerleyen aylarına kadar Doğu Afrika'da dolaşmayı sürdürdü ve daha sonra yeni bir epidemi geldiğinde aşılar ve acil durum fonları yine hazır değildi.

COP31 iklim zirvesinin 9–20 Kasım 2026 tarihleri arasında, Türkiye'nin ev sahipliğinde Antalya'da yapılması planlanıyordu. Brezilya'nın Belém kentindeki bir önceki zirvenin ardından odak noktası uygulama olacaktı: iklim hedeflerini hayata geçirmek.^1,2 Ekim başında Dünya Meteoroloji Örgütü ve Copernicus iklim servisi, Pasifik'te rekor deniz sıcaklıklarıyla birlikte hızla güçlenen bir El Niño olduğunu bildirdi.^3,4

Güçlü El Niño nedeniyle ertesi yıl özellikle sıcak geçti. Zirve akaryakıt krizinin ortasına denk geldi (§ 3.1) ve kısa vade kazandı. Ülkeler hedeflerini kâğıt üzerinde korudu, ancak uygulama geride kaldı. 2030 civarında 1,5 derecelik ısınmaya kalıcı olarak ulaşılmıştı. 2030'larda Bangladeş'ten Mısır'a kıyı ülkelerindeki tartışma, bunun nasıl önleneceğinden denize karşı korumanın neye mal olacağına ve bedelini kimin ödeyeceğine kaydı.